Dat zijn ook prachtige kilometers door de prachtige Morvan. 106 om precies te zijn. En gelukkig zijn in onze groep de heren zo helder van geest dat er niet eens een gooi gedaan wordt naar podiumplaatsen, omdat er nu eenmaal betere, strakkere, getraindere wielergoden aan mee doen. Mannen in bolletjestruien met parcourskennis. Mannen met sluipdemarrages. Waaierspecialisten (waar het wél werkt), wespen, windbrekers! Die maffe Fransozen kun je overal voor uit maken, maar fietsen kunnen ze. Dus 'thank God' dat onze mannen zich daarin niet eens willen mengen. Nee, het wordt gewoon een mooi stukkie fietsen.
Dat er dan ook maar één iemand op het idee kwam dat misschien Bianca, met hulp van alle mannen, naar een podiumstek zou kunnen rijden, zou je toch niet in je stoutste dromen durven dromen? Gelukkig kan ik je zo direct wakker knijpen, want inderdaad, er was iemand met dit wilde plan. Heel fijn…..! Dat misschien de Franse dames een voorsprong hebben met parcourskennis, bergen in de benen en vooral een paar kilo lichter, daar wordt even niet over nagedacht. Raisin Hope shirt moet aan. Fiets in het vet. Foerage mee. En gaan!
Of de Morvan nog een beetje leuk fietsen is? Ik heb geen idee. Ik heb alleen maar gefietst, gefietst, gefietst met mijn turboheupen. Met de Raisins naast me. Raymond als echte pilootvis. De ‘stamperd’ komt als eerste 'Nathalie' tegen. Onze concurrente. Wij blijven lekker achter haar rijden met af en toe wat leuke plaatsnaampjes, gezellige hoogteverschillen en prachtige uitzichten. Wat je er van meekrijgt dan. Ik prop maar weer een marshallow in mijn mond en wens ik dat ik niet zo goed de weg zou weten in de Morvan. Zo weet ik toevallig dat de kasseien bij Blismes iets gaan klimmen. Dat Ouroux en Morvan op een zonnige zaterdagmiddag,op een rustig tempo, best te doen is, maar helaas is het vandaag zondag en moet ik binnen de vier uur binnen zijn! Mijn heil haal ik uit het feit dat het voorbij Lormes gaat dalen. En mijn verdoemenis uit het feit dat daarvoor nog de Plainefas zit. Als ik al niet dood ben, dan val ik daar ter plekke ter aarde. De Raisins Steef en Erik krijgen een lintje voor het 'Aanharken van het Jaar'. Wat een prestatie. Na Lormes gaan wij dan echt beuken en 'erop en erover' bij 'Nathalie'. De laatste kilometers hebben de beide Flandriennes alles gegeven. Vijftien seconden eerder komt 'Nathalie' over de finish. Diep respect! De Raisins komen na 4.01’13 binnen. Dat is goed voor een tweede plek bij de vrouwen! Proficiat! Wat een supermooie tocht en wat zijn we voldaan. Moe, maar voldaan!
Voor dit epistel heb ik gebruik gemaakt van het Wielerwoordenboek. Ter info op pagina 104: 'Jeff'. Jeff met twee ‘f'’en is oud-wielrenner Jean-François Bernard, de man die tot nog toe in een klimtijdrit het snelste de Mont Ventoux op reed, namelijk in 58 minuten en acht seconden. Oef....!!!
Bianca Verdegaal, augustus 2010
