Nadat ik behoorlijk snel terug in koers was na mijn blessure, en zoals in mijn vorige blog te lezen was, meteen een goede koers reed, kreeg ik daarna even een terugslag. Ik reed een aantal criteriums achter elkaar niet uit, terwijl ik hier normaal gesproken geen moeite mee zou mogen hebben. En op een rustige training met mijn ploeggenoten zat ik continu af te zien, terwijl het normaal andersom is. Ik was dus duidelijk niet in goeden doen.

Iets waar elke sporter in zijn carrière vroeg of laat onverhoopt mee te maken krijgt, is blessureleed. De ene blessure is wat ernstiger dan de andere, en de ene sporter heeft vaker last van blessure dan andere sporters, maar niemand komt er helemaal onderuit. Ik heb zelf altijd wel ergens last van. Meestal zijn het kleine pijntjes, die mij er niet van weerhouden het maximale uit mijn lichaam te halen. Maar dit keer was er toch iets meer aan de hand.

Afgelopen paasweekeinde reed ik de eerste serieuze etappekoers uit mijn carrière. In het uiterste zuidoosten van Ierland, in de prachtige streek Kerry, werd de jaarlijkse Ras Na Mumhan verreden. Dit is de tweede wedstrijd van Ierland en doet de mooiste landschappen aan. Maar deze blog ga ik niet wijden aan de mooie omgeving, en ook het koersverloop zal ik grotendeels buiten beschouwing laten aangezien een verslag daarvan al enige tijd te lezen is op mijn website. Ik zal wel vertellen wat het rijden van etappekoersen nu zo anders maakt dan eendaagse koersen, of meerdere eendaagse koersen achter elkaar.